بازداشت: دکتر فرهاد اصدقی (16 نوامبر 1984 – 1952)
   Bazdasht بازداشت:اخبار ورود و خروج زندان ها و بازداشت گاه ها
  بازداشت:اخبار ورود و خروج زندان ها و بازداشتگاه ها
صفحه اصلی خبرهای ثبت شده توسط شما ثبت خبر توسط شما درباره بازداشت
   Bazdasht بازداشت:اخبار ورود و خروج زندان ها و بازداشت گاه ها
حمایت(1037)

گزارشات(299)

زندانها(315)

بیانیه(68)

عفو(14)

اعتراض(55)

مجهول المکان(115)

خودکشی(30)

خاطرات(38)

آزادی موقت(214)

تبرئه(9)

فرار(17)

قتل(3)

ملاقات(10)

تهدید(14)

نامه ها(339)

اعتصاب(569)

احضار(230)

خانواده(77)

پرونده(973)

سلامت(399)

تبعید(25)

آزادی(356)

بازداشت(950)

حقوق بشر(205)

انتقال(294)

مرخصی(209)

اعدام(643)

بیوگرافی(29)

وفات(47)

صدمات(968)

بخشش(57)

اجازه تماس(1)

  
منبع: کمپین نه تعداد بازدید:   1943 زمان ثبت:   17:12:59 1394-08-26
دکتر فرهاد اصدقی (16 نوامبر 1984 – 1952)
بازداشت به نقل از کمپین نه به آزار و اذیت شهروندان بهایی:
آنکه محو آفتاب است کی نظر دارد به ظلمت؟ آنکه عشق یار دارد کی خبر زاغیار دارد

روفیا شهیدی

دوباره آبان ماه، بیست و ششم آبان ماه. بیست و ششم آبان ماه هر سال برای من یادآور خاطرات بسیاری است که در کلام نمی گنجد. جزء ناچیزی از این خاطرات را قبلا نوشته ام اما این دِین برعهده من است که بیشتر بنویسم، هم برای آنها که او را می شناختند و هم آنهایی که نمی شناسند، این رسالت من است خصوصا برای جوانانی که هیچ از این بزرگ مردان تاریخ نمی دانند و حتی برای پسرم که پدرش را فقط از طریق خاطرات دیگران می شناسد.
امسال نیز می خواهم برایتان خاطره بگویم. از خاطرات آن مرد، از خاطرات خودم از او و از آنچه که دیگران برایم نقل کرده اند. حکایت، حکایت انسجام و هماهنگی امور زندگی است. برای اکثر ما مهم است که زندگی خود را چگونه هماهنگ سازیم و تعادل مناسبی در آن بوجود آوریم، چگونه وقت خود را به مهمترین مسائل زندگی خود اختصاص دهیم. زمان لازم برای خدمت چقدر باید باشد؟ برای تحصیل چه؟ تفریحات در زندگی ما چه می شوند؟ همسر و فرزندان چطور؟ رفاه خانواده خود را با کار و شغل خود فراهم کنیم یا زمان خود را صرف خدمت به دیگران کنیم؟ یکی از افرادی که معتقدم کاملا در زندگی کوتاه و پربار خود توانست اجزای مهم زندگی خود را هماهنگ کند فرهاد عزیز بود. خاطراتش را به صورت چند صحنه مجزا می نویسم که هر یک بخشی کوچک از زندگی او را ترسیم می کند.
صحنه اول: فرهاد دانشجوی پزشکی در دانشگاه ملی ایران ( دانشگاه شهید بهشتی ) بود. در حدود بیست و سه سالگی ضمن اینکه خدمات زیادی در لجنه جوانان و لجنه تبلیغ و امثال آن برعهده داشت از مهاجرت نیز غافل نبود. از لجنه مهاجرت درخواست نمود برای او محلی را تعیین نمایند، پس منزل راحت، آسایش و آرامش در کنار خانواده را ترک کرد. در ابتدا محلی به نام “وسیه” در اطراف کرج را برای مهاجرت انتخاب کرد. بعد از مدتی مجبور شد محل مهاجرتی خود را تغییر دهد زیرا به علت عدم وجود وسایل نقلیه کافی قادر نبود به موقع در کلاس درس حاضر شود. به منطقه ای به نام شیان در شرق طهران نقل مکان کرده و با تعداد دیگری از جوانان مشتاق در آن محل با سادگی کامل زندگی کرد. فرهاد که همیشه در طهران مشغول خدمت بود، مجبور بود آخر شب ها به محل مهاجرتی خود بازگردد و صبح زود برخیزد که خود را به موقع به دانشگاه برساند. شرایط بسیار سخت بود، ولی با کمال اشتیاق، خستگی و بی خوابی را تحمل می کرد تا به امور مهم خود رسیدگی کند. بعد از مدتی پدر عزیز فرهاد پیشنهاد دادند برای او ماشینی بخرند تا مشکل رفت و آمد او کمتر شود. علی رغم آنکه پدرش مایل بودند ماشین بهتری برای فرهاد خریداری نمایند و امکان خرید آن را نیز داشتند، فرهاد درخواست کرد برایش ماشین ژیان خریداری شود تا سفرهای خود به مراکز صعب العبور را راحت تر انجام دهد.
صحنه دوم: از ایام کودکی، فرهاد رویای تحصیل پزشکی را در سر می پروراند و همیشه در جواب اینکه در آینده چه شغلی انتخاب خواهی کرد، می گفت می خواهم دکتر شوم تا بتوانم بیماران را رایگان معالجه کنم. این نیت پاک را فرهاد در تمام دوران زندگی کوتاه خود مدّ نظر داشت. زمانی که برای دوران خدمت سربازی در بیرجند زندگی می کرد هر زمان که فرصتی می یافت به روستاها و قرای اطراف می رفت و ضمن اینکه روستاییانی را که امکان دسترسی به مراکز درمانی نداشتند به رایگان معالجه می کرد، داروهای آنها را هم تهیه کرده و در اختیارشان می گذاشت.همچنین آدرس مطب خود در بیرجند را نیز به آنها می داد تا در صورت لزوم به او مراجعه کنند و خدمات درمانی را بدون پرداخت هزینه، دریافت نمایند. خاطره ای از آن دوران را یکی از احبای عزیز بیرجند چنین تعریف می کردند: ” آقای دکتر در میدان امام بیرجند در نزدیکی ترمینال اتوبوسرانی ساختمانی را برای مطب خود اجاره کرده بودند. یک شب که خود آقای دکتر در مطب بودند، در اواخر شب تعدادی از مسافرین که مرزنشینان استان سیستان و بلوچستان بودند به شهر وارد شده و قصد داشتند در مسافرخانه ای نزدیک ترمینال به سر برند. بدون توجه به تابلو، وارد مطب آقای دکتر می شوند. پس از ورود، فرهاد خان راضی نشدند که آنها را به محل دیگری بفرستند. برای آنها چای دم می کنند و وسایل خواب آنها را فراهم می کنند. صبح پس از صرف صبحانه زمانی که می خواهند هزینه مسافرخانه را حساب کنند، فرهاد با نهایت محبت می گوید که اینجا مسافرخانه نیست و مطب است و آنها در کمال تعجب و خوشحالی، تشکر کرده و می روند.”
صحنه سوم: نقل از خاطره یکی از دوستان عزیز بیرجند: ” زمانی که فرهاد در بیرجند به سر می برد به جهت از بین بردن تعارفات معمول و صرفه جویی در وقت و مراوده بیشتر با احبا، برنامه قابلمه پارتی را راه اندازی کرد. خودش هم چه ظهر و چه شب، قابلمه خود را با هر چه در آن بود که گاهی یک تخم مرغ یا یک تن ماهی می توانست باشد، بر می داشت و با یکی ازخانواده های احبا در کمال روح و ریحان همسفره می شد. پیر و جوان، فقیر و غنی از هر قوم و طبقه ای را ملاقات می نمود. ثمره این کار یکی شناخت درست و دقیق احبا و پی بردن به وضعیت زندگی و مسائل و مشکلات آنان از نزدیک بود، به طوری که در اندک زمانی تمامی احبا را بهتر و بیشتر از هر فرد بیرجندی می شناخت، و دیگری مرسوم شدن این کار بین احبا بود که ارتباط و نزدیکی بیشتر آنها را به دنبال داشت. با این تدبیر احبا تعارفات معمول را برای ملاقات همدیگر کنار گذاشتند و آن ایام سخت را در کنار هم بهتر و راحت تر تحمل می کردند. فرهاد برای ملاقات احباء اطراف بیرجند با ماشین ژیان معروف خود به تمامی روستاهای دور و نزدیک سرکشی می کرد و با نحوه زندگی و کار و فعالیت آنان آشنا شده، به آنان دلگرمی و امید می بخشید و به هر صورتی که می توانست به آنها یاری و کمک می رساند.”
صحنه چهارم: خاطره دیگری از یکی از احبای عزیز که هم زمان با فرهاد در بیرجند زندانی بودند را نقل می کنم که حکایت از حالات و روحیات فرهاد دارد: ” اوایل ما در حظیرة القدس بیرجند که پس از مصادره از این ساختمان به عنوان زندان استفاده می کردند، زندانی بودیم. بعد از مدتی فرهاد را به اتاق مجاور اتاق بنده منتقل کردند. اتاق های حظیرة القدس در یک ردیف قرار گرفته و به وسیله دربهای چوبی از هم جدا شده بودند و کاملا صدای حرف زدن و مناجات خواندن شنیده می شد. در یکی از این روزها، صدای مناجات خواندن جناب دکتر را شنیدم که مناجات مبارک حضرت ولی امرالله ( ربنا و ملاذنا…) را با لحن خوش تلاوت می کردند. بنده هم اگر چه مقداری از این مناجات را به خاطر داشتم ولی کامل از حفظ نبودم و دلم می خواست که همه آن را بتوانم از حفظ تلاوت نمایم. دل به دریا زدم و روی کاغذ کوچکی از جناب دکتر تقاضا کردم که این مناجات را برایم بنویسند و کاغذ را از درز در اتاق به داخل اتاق ایشان انداختم. فکر می کردم ایشان تقاضای بنده را محرمانه اجابت کرده و بعد از نوشتن مناجات آن را از همان طریق مخفیانه از درز در اتاق به بنده خواهند داد. چند روزی بی صبرانه انتظار کشیدم و مرتبا متوجه درزهای اتاق بودم تا ببینم کاغذ را بالاخره چه موقع به دست خواهم آورد که البته فایده ای نداشت، غافل از اینکه وسعت فکر و توجه بیش از حد این نفس جلیل ما فوق تصور است و ابدا راضی نخواهند شد کلمات حق را مخفیانه ردّ و بدل نماید. فرهاد آن مناجات را با خط خوش و خوانا نوشته بودند و به دست مامور زندان داده بودند که به بنده برسانند!!! آن مامور پاسدار مناجات مبارک را نزد بازپرس برده و به او نشان می دهد و با اجازه ایشان و بدون هیچ گونه اعتراضی آن مناجات را به من دست رساند. “
صحنه پنجم: جریان ازدواج ما داستان مفصلی دارد که فقط چند نکته از آن را نقل می کنم. فرهاد می گفت تردید داشته که ازدواج کند یا خیر؟ بیم او آن بود که ازدواج مانع خدماتش شود. تا اینکه تصمیم گرفت به مدت نوزده شب لوح احمد زیارت کند، به این نیت که ازدواجش مانعی بر انجام وظایف و خدماتش نباشد. به طور اتفاقی در سفری که او از بیرجند به مشهد آمده بود ما همدیگر را ملاقات کردیم و همان زمان فرهاد تصمیمش برای ازدواج را قطعی کرد. مدت زندگی مشترک ما با هم دو سال بیشتر طول نکشید و فرهاد در این مدت حتی یک لحظه خدمات خود را فراموش نکرد. مراسم ازدواج ساده بود و مختصر، با حضور اعضای درجه یک فامیل و دوستان بسیار صمیمی در منزل خودمان. صبح روز بعد فرهاد گفت که باید برود. جلسه محفل ملی بود. محفل ملی سوم. پس از محفل اولی که اعضای آن ناپدید و محفل دومی که اعضای آن تیرباران شدند فرهاد عضو محفل ملی سوم شد.(در آن زمان هنوز دادستانی انقلاب فرمان انحلال محافل را نداده بود). جناب احمد بشیری عزیز، همکار او در این محفل، از او پرسیده بودند که فرهاد مراسم ازدواج چه موقع است؟ فرهاد گفته بود دیشب بود! و ایشان بسیار خندیده بودند که پسر خوب پس اینجا چه می کنی؟!.
صحنه ششم: یکی از مهمترین مواردی که فرهاد رعایت می کرد رسیدگی به بشیرعزیز بود. قبلا گفته ام که از زمان تولد بشیر تا سه ماهگی ، فرهاد فقط دو بار بسیار کوتاه بشیر را دید، یکی سه روز بعد از تولد او و دیگری تقریبا در بیست و سه روزگی و هر کدام فقط به مدت چند ساعت. تا زمانی که بشیر سه ماهه شد، تصمیم گرفتیم با هم و در ماشین زندگی کنیم و مشکلات بی خانمانی را با هم تحمل کنیم. در این ایام فرهاد هر زمان که ممکن بود در رسیدگی به فرزندمان به من کمک می کرد. مرتبا او را در آغوش می گرفت و با او بازی می کرد و هر زمان فرصت داشت بشیر با زمزمه مناجات او به خواب می رفت. عکس های معدودی از یورش پاسداران به جا مانده است و در همه این عکس ها بشیر در آغوش فرهاد است و فرهاد نگاهش به اوست. به علت درد شدید دست من، در شستن لباسها و وسایل بشیر هم کمک می کرد. یکی از احبا تعریف می کردند که روزی به فرهاد گفتم شما که نمی دانید تا چه موقع در کنار بشیر خواهید بود چرا او را این قدر به خود وابسته می کنید؟ فرهاد پاسخ داده بود تا زمانی که هستم باید وظایف خود را انجام دهم. هر زمان که نبودم روفیا جای خالی من را پر خواهد کرد.
نوشتن از فرهاد قلم توانا می خواهد و انسجام فکر، که مرا از هر دو اینها بهره ای نیست. اما چاره چیست؟ باید دین خود را ادا کنم. باز هم خواهم نوشت. اما همه این خاطرات، قطره ای است. قطری از دریای عمیق زندگی سرشار از عشق و ایام پر بهره، ولی کوتاه او.
روح عزیزش شاد و یاد خدماتش همواره جاوید.
تعداد همدردی=4
 نظرات:

از روح پاک این نارنین فدایی و خادم حقیقی امر جمال اقدس ابهی رجای شفاعت داریم
🌿🌺🍃⚘🌼❤🌼⚘🍃🌺🌿

Oct 05 16 am31 08:58 AM ·

Bazdasht بازداشت:اخبار ورود و خروج زندان ها و بازداشت گاه ها
   Bazdasht بازداشت:اخبار ورود و خروج زندان ها و بازداشت گاه ها
Bazdasht.com



بیشترین همدردی

نگرانی‌ در مورد سلامتی نازنین زاغری و بی‌توجهی دولت بریتانیا

ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺷﻌﺮ ﻣﺤﻤﺪﺭﺿﺎ ﻋﺎﻟﯽ ﭘﯿﺎﻡ (ﻫﺎﻟﻮ) ﺍﺯ ﺩﺍﺧﻞ ﺯﻧﺪﺍﻥ

چشمان من کمر سوخته‌شده و بدن دِشنه‌خورده پدرم را دید، چشمان من انگشتان شکسته‌شده و آرنج آویزان عمویم را دید

مهوش ثابت زندانی بهایی از فائزه هاشمی می گوید

ادمین کانال تلگرامی اصلاحات نیوز بازداشت شد

فاطمه حقیقت‌جو: برای خواهرم، اتهام امنیتی عنوان شده و مسئول بازداشت او، سپاه است

اعتصاب غذای فرشید ملک زاده

قدریه قادری روزها را با رنجهای بیماری در زندان میشمارد

اولین اثر عالی پیام (هالو) پس از آزادی از زندان رجایی شهر

توضیحات همسر فریبا کمال‌آبادی در مورد دیدار خبرساز فائزه هاشمی




بیشترین بازدید

چشمان من کمر سوخته‌شده و بدن دِشنه‌خورده پدرم را دید، چشمان من انگشتان شکسته‌شده و آرنج آویزان عمویم را دید

ساختار كلی تشكیلات وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران

مهوش ثابت زندانی بهایی از فائزه هاشمی می گوید

گزارش تصویری از دیدار بانو مهوش شهریاری ( ثابت ) با تنی چند از فعالان مدنی

آتش زدن و بریدن زبان به گناه ایمان به دیانت بهایی

بازداشت تاجر موفق بهایی به همراه دخترش در شیراز

وضعیت وخیم دو شهروند بهایی در زندان اصفهان

مونا به خاطر سن و سال کمش، آن روز آخرین نفر در صف حلق آویز شدن بود تا فرصت دیگری برای ‏توبه کردن داشته باشد

افزایش چهل درصدی تعداد زندانیان بهایی تنها در پنج روز

وضعیت مخاطره آمیز برای تمام زندانیان رجایی شهر بویژه ، زندانیان بهایی : جمال الدین خانجانی، فرهاد اقبالی و فرهاد فهندژ




آخرین بازدید

دکتر فرهاد اصدقی (16 نوامبر 1984 – 1952)

رامین حسین‌پناهی به زندان رجایی‌شهر منتقل شد

استمرار بی خبری از دو شهروند بوکانی و‌ یک بانه ای

زادروز مهوش ثابت، شاعر و معلم بهایی زندانی

زهرا کعبی از فعالین سایبری و فیس بوکی

عفیف نعیمی یکی از رهبران جامعه بهایی ایران که به «یاران ایران» معروف هستند.

وحید تیزفهم یکی از رهبران جامعه بهایی ایران که به «یاران ایران» معروف هستند

حکم آیت‌الله نکونام تایید شد/ احضار یکی از اساتید برجسته حوزه علمیه به دادگاه ویژه روحانیت

” نسیم” از نوکیشان مسیحی

جمال الدین خانجانی یکی از رهبران جامعه بهایی ایران که به «یاران ایران» معروف هستند




آخرین نظرات

من نمیدانستم همچی جائی هم هست واقعا متاسفم...

فرزاد کننده ست ادم نون وجود و غیرتشو میخوره رجایی شهر نظ...

من با اعدام مخالف هستم

سعيد رضايي ابدانان هفت چشمه ٩اسفند ٩٦نيز اعدام شد

.سروده ای بسیار زیبا و لطیف بود عید اعظم رضوان را بشما ع...

امیدواریم هم تندرست باشد و نیز خیلی زود به خانه برگردد..

سلام من مسعود سیفی زاده هستم کلیات خبر درست هستش ولی جز...

این ماه پیکران شجاع را که میبینم میفهمم پیشینیانمان که ...

خدایا هر دو را حفظ فرما. پیمان قیامی یکی از انسان ترین کس...

لعنت به ذات کثیف حکومت اسلامی